ငါအိုသြားေသာအခါ အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါ။စိတ္ရွည္ရွည္ထားဆက္ဆံပါ။
ခ်ည့္နဲ႔နဲ႔လက္ေတြ႕နဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြဖိတ္က်မိတဲ႔အခါ အေပါ့အေလးသြားသည့္အခါ ငါ့ကိုမရြံပါနဲ႔။ မင္းငယ္ငယ္တုန္းက ငါထမ္င္း၀ါးၿပီးခြ႔ံေကြ်းခဲ့တာေတြ အေပါ့အေလးသြားလုိ႔ ငါေဆးေၾကာသုတ္သင္ေပးခဲ႔တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳၿပီး သတိရေပးပါ။ ငါေျပာဘူးတဲ႔စကားေတြကို အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ျပန္ေျပာျပမိတဲ႔အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ စိတ္ရွည္စြာ ေက်းဇူးျပဳၿပီး နားေထာင္ေပးပါ။ ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ႔တာ သတိရပါ။
ငါမလႈပ္ရွားႏိုင္လုိ႔ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ အကူအညီေပးရတဲ႔အခါ မၿငိဳျငင္ပါနဲ႔၊ မင္းငယ္ငယ္တုန္းက ေရခ်ိဳးေပးခဲ႔တာေတြကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။ ေခတ္သစ္နည္းပညာေတြကို မသိနားမလည္ခဲ႔ရင္ ငါ့ကိုမေလွာင္ပါနဲ႔၊ မင္းတုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက လက္ကေလးေတြကို ကိုင္ၿပီး ၀ လံုးေရးခိုင္းခဲ႔တဲ႔ လက္ဦးဆရာ မိဘမ်ားကို သတိရေပးပါ။ စိတ္သြားတုိင္းကိုယ္မပါႏြမ္းလ်ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ႔အခါ ခြန္အားပါတဲ႔ လက္တစ္စံုနဲ႔ ငါ့ကိုကူတြဲေပးၾကပါ။ လမ္းေလွ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္းလမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္ေပးခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြကို သတိရေပးပါ။ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အိုစာသြားတဲ႔ငါ့ကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းမနည္းပါႏွင့္ နားလည္ေပးပါ။ အားေပးပါ။ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ တတ္ႏိုင္သမွ် ငါလမ္းညႊန္ခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ကို ေနာက္ဆံုးအတြက္အေဖာ္ျပဳေပးပါ။
မင္းတုိ႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ေအးျမမႈေတြကို ငါပီတ္ေတြနဲ႔ ေက်နပ္ေနမွာပါ။ အဲ့ဒီပီတီေတြနဲ႔ မဆံုးႏိုင္တဲ႔ ငါ့ေမတၱာေတြ ေတြ႕ရမွာပါ။
ခ်ိဳခ်ိဳဇင္ျမင့္
ဟုတ္ကဲ့ပါ……ဘြားဘြား